ဧရာဝတီဘက်မှ တက်လာသော လေသည် ရေညှိနံ့နှင့် စိုစွတ်သော မြေသားနံ့ကို သယ်လာသည်။ ပင်းယခေတ်၏ နေ့ရက်များတွင် သတင်းတစ်ခုသည် မြင်းထက်မြန်ပြီး ကောလာဟလတစ်ခုသည် ဓားထက်နက်တတ်သည်။
အဲဒီနေ့၏ အကြောင်းကတော့ — ဘိုးညိုက ပင်းယနှင့် စစ်ကိုင်းကြားတွင် ထင်ရှားသော ပွဲကျောင်းငါးကျောင်း၏ အမွေဆက်ခံမှုနှင့် လျှို့ဝှက်ပြိုင်ဆိုင်မှုကို ဖွင့်ပြသည်။
သက်လွင်သည် ယခင်ကလို အရင်ထိုးပြီး နောက်မှစဉ်းစားသော ကောင်လေးမဟုတ်တော့။ သူက အသံမထွက်ခင် လူမျက်နှာကို ကြည့်တတ်လာသည်။ တံခါးတစ်ချပ်ဖွင့်မလား ပိတ်မလားဆိုတာထက် ဘယ်သူက အဲဒီတံခါးနောက်ကနေ အကျိုးရမလဲဆိုတာ မေးတတ်လာသည်။ မင်းရဲကျော်က အမြဲပြောတတ်သည်။ “ဓားက လူကို မလိမ်ဘူး။ ဓားကိုင်တဲ့သူရဲ့ အသက်ရှူသံပဲ လိမ်တာ။”
မင်းရဲကျော်သည် သစ်တိုင်အနားတွင် ရပ်ရင်း လက်နက်မဆွဲသေး။ သူ့အလေ့အထအရ အရင်ဆုံး ထွက်ပေါက်၊ လူအရေအတွက်၊ မြေပြင်အနိမ့်အမြင့်ကို ကြည့်သည်။ သက်လွင်ကလည်း လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖြေလျော့ထားပြီး ရန်သူတစ်ယောက်လာတိုင်း တိုက်မည်မဟုတ်ကြောင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတိပေးသည်။
“ငါတို့အနိုင်လိုချင်တာလား၊ လူတွေမသေဖို့လိုချင်တာလား” ဟု မယ်သဇင်က တိတ်တိတ်မေးလိုက်သည်။ မေးခွန်းလေးက လွယ်သလိုထင်ရပေမယ့် အားလုံးငြိမ်သက်သွားကြသည်။ အနိုင်လိုချင်သူက ရန်သူလိုသည်။ လူမသေစေချင်သူကတော့ ထွက်ပေါက်လိုသည်။
သက်လွင်က မြေပြင်ပေါ်တွင် လက်ချောင်းဖြင့် လမ်းကြောင်းသုံးကြောင်းဆွဲသည်။ ပထမလမ်းက တိုက်ရိုက်။ ဒုတိယလမ်းက လှည့်ပတ်။ တတိယလမ်းက ရန်သူကို သူ့ဘာသာ နောက်ဆုတ်စေမည့်လမ်း။ “တတိယလမ်းကို ရွေးမယ်” ဟု သူပြောသည်။ မင်းရဲကျော်က မျက်ခုံးလှုပ်သွားပေမယ့် မငြင်း။
အခန်း၏ အဆုံးတွင် ပွဲကျောင်းငါးကျောင်း ဟူသောအမည်က အဖြစ်အပျက်တစ်ခုထက် ပိုသောအဓိပ္ပါယ်ရလာသည်။ သက်လွင်အတွက် ဒီအခန်းသည် ပညာတစ်ခုသင်ယူရခြင်းဖြစ်ပြီး ပင်းယမြေအတွက်တော့ စစ်မဖြစ်စေရန် တစ်လှမ်းနီးလာခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။
ညအဆုံးတွင် စေတီထိပ်ပေါ်က ခေါင်းလောင်းသံတစ်ချက် လေထဲပျံ့သွားသည်။ ဘယ်သူမှ အနိုင်ရကြောင်း မကြေညာခဲ့။ ဒါပေမယ့် မနက်မိုးလင်းသည့်အခါ အသက်ရှင်နေသူများ ပိုများနေခဲ့သည်။ ပွဲကျောင်းပညာ၏ အဓိပ္ပါယ်ကလည်း အဲဒီအချိန်မှစ၍ သက်လွင်အတွင်း တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။