ကိုးကန့်တောင်တန်းများ၏ နံနက်ခင်းသည် စိမ်းလန်းစိုပြေသော ထင်းရှူးတောများကြားမှ တက်လာသော မြူခိုးပါးပါးတို့ဖြင့် စတင်တတ်သည်။ စိန်ပန်းကုန်း လက်ဖက်ခြံပေါ်တွင် ကျရောက်နေသည့် နံနက်နေရောင်ခြည်နွေးနွေးက မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပင်စိမ်းရောင် လက်ဖက်ရွက်များကို ရွှေရောင်သမ်းစေသည်။
လျိုကျန်းဟောက်သည် ဝါးခြင်းတောင်းကို ခါးတွင်ချိတ်လျက် လက်ဖက်ပင်တန်းများကြားတွင် ငုံ့ကာ အလုပ်လုပ်နေသည်။ သူ့လက်ဖဝါးကြမ်းကြီးများက နုနယ်သော လက်ဖက်ရွက်များကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ ခြွေယူနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်လှုပ်ရှားမှုမှာ တောင်တန်းဒေသ၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုနှင့် လိုက်ဖက်နေသည်။
အနီးရှိ လက်ဖက်ပင်တန်းတစ်ခုမှ ညီငယ် ကျန်းမင်၏ အသံထွက်လာသည်။ ကျန်းမင်သည် တစ်ဖက်တွင် လက်ဖက်ခူးရင်း အခြားတစ်ဖက်က လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော စာအုပ်ငယ်ကို တစ်ချက် တစ်ချက် ငုံ့ဖတ်နေသူဖြစ်သည်။
"အစ်ကို... ဒီစာအုပ်ထဲမှာ ရေးထားတာကလေ မြို့ပြတွေမှာ လူတွေက ဒီလို လက်ဖက်ခင်းတွေထက် ပိုကြီးတဲ့ စက်ရုံကြီးတွေနဲ့ အလုပ်လုပ်ကြတယ်တဲ့။ မှန်ပါ့မလားဟင်" ဟု ကျန်းမင်က မေးလိုက်သည်။
ကျန်းဟောက်က အလုပ်ကို ရပ်လိုက်ပြီး ညီဖြစ်သူကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ကာ လေသံမာကျောစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"စာအုပ်ထဲက လေဟာနယ်ထဲက စကားတွေကို ယုံမနေနဲ့ ကျန်းမင်။ ဒီတောင်ပေါ်မှာ ငါတို့ လက်နဲ့ဆွတ်တဲ့ လက်ဖက်ရွက်ကမှ ငါတို့ရဲ့ အမှန်တရားပဲ။ လက်တွေ့က ဒီမြေကြီးပေါ်မှာ ရှိတယ်"
ကျန်းမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စာအုပ်ကို ခြင်းတောင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ဆက်လက်အလုပ်လုပ်နေစဉ် တောင်စောင်းလမ်းတစ်လျှောက်မှ မြင်းခွာသံများနှင့် လူအုပ်ကြီး တက်လာသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
မြင်းခွာသံများနှင့်အတူ ဖုန်မှုန့်များ ဟုန်ခနဲ ထွက်လာသည်။ မြင်းပေါ်တွင် စီးနင်းလာသူများမှာ ဒေသတွင်း နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားနေသော ချန်ယုံ၏ လူယုံများနှင့် လက်နက်ကိုင် ဂိုဏ်းသားများ ဖြစ်သည်။
ရှေ့ဆုံးမှ လိုက်ပါလာသူမှာ ချန်ယုံ၏ လက်ယာရាំဖြစ်ပြီး အမာရွတ်ပါသော မျက်နှာနှင့် လူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လက်ဖက်ခြံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကာ လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ကျန်းဟောက်တို့ ရှိရာသို့ တိုးလာကြသည်။
ကျန်းဟောက်သည် လက်ဖက်ပင်တန်းကြားမှ ထရပ်လိုက်ပြီး ခြင်းတောင်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့်ကြောက်ရွံ့မှုမျှ မရှိဘဲ စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် ဆန့်ကျင်ဘက်လူများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ဟေ့ လက်ဖက်ခြံသား၊ ဒီတောင်ကုန်းက မင်းတို့ တစ်ကျိပ်တစ်နယ်တည်း ပိုင်ဆိုင်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိထားဖို့ ကောင်းတယ်" ဟု အမာရွတ်ပါသော လူက အော်ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းဟောက်က ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး အသံအေးစက်စက်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဒီစိန်ပန်းကုန်းက ငါတို့ ဘိုးဘွားလက်ထက်ကတည်းက မြေစာရင်းနဲ့ လုပ်ကိုင်လာတာပဲ။ မင်းတို့ ဘာလာပြောတာလဲ"
ဂိုဏ်းသားက ရယ်မောလိုက်ပြီး ခါးကြားမှ ပစ္စတိုသေနတ်ကို လက်ဖြင့် တစ်ချက်ပုတ်ပြကာ ခြိမ်းခြောက်ပြောဆိုသည်။
"ဥပဒေဆိုတာ ဒီတောင်ပေါ်မှာ မရှိဘူး၊ ကောင်လေး။ ဦးလေးကြီးချန်က ဒီတောင်ကုန်းပေါ်က မြေတိုင်းကို သူ့နာမည်နဲ့ စာချုပ်ချုပ်တော့မယ်။ မင်းတို့ ဒီကနေ ဆင်းမသွားရင် နောက်ဆက်တွဲက မလှဘူး"
ကျန်းမင်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အစ်ကို့အနားသို့ တိုးလာပြီး လက်ကို ဆွဲကိုင်သည်။ သို့သော် ကျန်းဟောက်၏ မျက်နှာထားမှာ တင်းမာနေပြီး မတရားမှုကို တွေ့ရသည့်အတွက် သူ၏ လက်သီးများ တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။
"ငါတို့ ဘယ်မှ မသွားဘူး။ ဒီမြေက ငါတို့ရဲ့ သွေးနဲ့ချွေးနဲ့ ရပ်တည်နေတာ" ဟု ကျန်းဟောက်က ပြတ်သားသော အသံဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
ဂိုဏ်းသားများက အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးစိစိလုပ်ကာ မြင်းကို လှည့်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ၊ မင်းတို့ ကိုယ့်အသေဆိုး ကိုယ်ရှာတာပဲ။ သုံးရက်အချိန်ပေးမယ်၊ ဒီက ထွက်သွားကြစမ်း" ဟု အော်ပြောရင်း သူတို့လူစုသည် ဖုန်ထူထူ လမ်းအတိုင်း ပြန်လည် ဆင်းသွားကြသည်။
ကျန်းဟောက်သည် ထွက်သွားသော လူစု၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း တောင်ကုန်းပေါ်တွင် တဖြည်းဖြည်း တက်လာမည့် မုန်တိုင်းကြီးကို ရင်ဆိုင်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်တော့သည်။