ညဉ့်နက်ပိုင်းက သတိပေးချက်

လမ်းလယ်က သေနတ်ပြောင်းနှစ်လက်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျန်းဟောက်၏မြင်းက သူဇက်ကြိုးမဆွဲမီပင် ခြေလှမ်းရပ်သွားသည်။ ထင်းရှူးပင်အောက်၌ ရပ်နေသူတစ်ဦးက သေနတ်ဒင်ကို ပခုံးနှင့်ကပ်လိုက်ပြီး ကျန်တစ်ဦးက မြင်းနှာဖျားဆီ တိုးလာသည်။ နေစောင်းအလင်းအောက်တွင် ထိုသူ၏ပါးစပ်ဘေးက ဆေးရွက်ကြီးဖတ်ကိုပင် မြင်နေရသည်။ ကျန်းဟောက်က ဇက်ကြိုးကို လက်တစ်ဖက်၌ စုကိုင်လိုက်သည်။ ရင်ခွင်ထဲက ဆေးထုပ်စက္ကူသည် အသက်ရှူတိုင်း တရှပ်ရှပ်မြည်နေ၏။

“လောက်ကိုင်မှာ ဘာတွေဝယ်ခဲ့သလဲ၊ လက်ဖက်ခြံသား။” မြင်းနားရောက်လာသူက ကုန်းနှီးဘေးရှိ ရိက္ခာအိတ်ကို ဆွဲဖွင့်သည်။ ဆန်အနည်းငယ်နှင့် အခြောက်အခြမ်းထုပ်တို့ကို လှန်လှောပြီး သူ့မျက်နှာကို မော့ကြည့်၏။ ကျန်းဟောက်က “အိမ်စားဖို့။ လမ်းဖယ်” ဟုသာ ပြောသည်။ ထိုသူ၏လက်က ကျန်းဟောက်၏ ရင်ဘတ်ဆီ တက်လာသဖြင့် သူက လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းထားလိုက်သည်။ ထင်းရှူးပင်အောက်က သေနတ်ပြောင်း ချက်ချင်းမြင့်တက်လာသည်။ မြင်း၏နားရွက်နှစ်ဖက် လှန်ကျသွား၏။

“လွှတ်လိုက်။ ဒီကောင့်ကို ပြန်လွှတ်ဖို့ မှာထားတယ်။” သေနတ်ကိုင်ထားသူ၏ စကားကြောင့် ကျန်းဟောက်က ဆုပ်ထားသောလက်ကို ဖြေလျှော့လိုက်သည်။ ရိက္ခာအိတ်ကို ရှာသူက သူ့လက်ကောက်ဝတ်သူ ပွတ်ရင်း မြေပြင်ပေါ် တံတွေးထွေးချသည်။ “ဒီည အိမ်မှာနေ။ ဦးလေးကြီးချန် ဧည့်သည်လာလုပ်မယ်။ ဧည့်သည်ကို လွတ်နေတဲ့အိမ်နဲ့ မကြိုနဲ့။” လမ်းဖယ်ပေးသော လူနှစ်ယောက်ကြားမှ မြင်းကို ဖြည်းဖြည်းမောင်းထွက်လာခဲ့သည်။ နောက်ဘက်မှ ရယ်သံတစ်ချက် ကြားရသော်လည်း ကျန်းဟောက် လှည့်မကြည့်။ လမ်းကွေ့ကျော်မှသာ ရိက္ခာအိတ်ကြိုးကို ပြန်ချည်ရင်း မြင်းဝမ်းဗိုက်ကို ခြေဖနောင့်ဖြင့် တို့လိုက်သည်။

တောင်ကုန်းမြို့၏ အိမ်ခြေနည်းရာ အစွန်ဘက်သို့ ရောက်တော့ မိုးချုပ်စပြုနေပြီ။ ထိုနေရာမှ သူတို့အိမ်နောက်ကို ဖြတ်တက်လျှင် စိန်ပန်းကုန်းလက်ဖက်ခြံသို့ ရောက်သည်။ အိမ်ရှေ့တံစက်မြိတ်အောက်၌ ကျန်းမင် ခုတ်ထားသော သစ်တိုသစ်စများ စီထားပြီး တံခါးနောက်က ကန့်လန့်တုံးမှာ အသစ်လဲထား၏။ ကျန်းဟောက် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းသံကြားသည်နှင့် ညီဖြစ်သူက တံခါးဖွင့်ပေးသည်။ သူ့လက်ထဲ၌ ကိုင်ထားသော ထင်းခုတ်ဓားကို မြင်တော့ ကျန်းဟောက်က ပထမဆုံး ဓားသွားကို ကြည့်မိသည်။ သစ်စေးသာ ကပ်နေသည်။ ထိုအခါမှ ပခုံးပေါ်က ရိက္ခာအိတ်ကို ချနိုင်တော့၏။

“တစ်ယောက်ယောက် လာသေးလား။” ကျန်းဟောက်မေးသည့်အခါ ကျန်းမင်က ခေါင်းခါသည်။ “မလာဘူး။ နေ့လယ်က အောက်လမ်းမှာ မြင်းသံတော့ ကြားတယ်။ အစ်ကို့ကို စောင့်ရင်း ထမင်းနှစ်ခါ ပြန်နွှေးထားရပြီ။” ကျန်းဟောက်သည် မြင်းကို နောက်ဘက်တဲတွင် ချည်ပြီး ရေခွက်ဖြည့်ပေးကာ ပြန်ဝင်လာသည်။ တံခါးဝ၌ ညီငယ်က သူ့လက်ထဲရှိ ဆေးထုပ်များကို လှမ်းယူ၏။ “အဒေါ်မေ ပေးလိုက်တာလား။” “အေး။ ခြောက်တဲ့နေရာမှာထား။ လိုရင် အလွယ်တကူ ယူလို့ရအောင်။” ကျန်းမင်က ဆေးထုပ်များကို တစ်ချက်ငုံ့ကြည့်ပြီး ဘာမျှဆက်မမေးတော့ပေ။

ညလေက ဝါးထရံကြားမှ ဝင်လာပြီး မီးဖိုဘေးတွင် တွဲလောင်းချိတ်ထားသော အဝတ်စကို လှုပ်ခတ်စေသည်။ မီးဖိုပေါ်က သံအိုးနှုတ်ခမ်းတွင် ဆန်ပြုတ်ရည် ခြောက်ကပ်နေ၏။ ကျန်းဟောက်က လက်နှစ်ဖက်ကို မီးနားကပ်ထားရင်း ညီငယ် ထည့်ပေးသည့် ထမင်းပန်းကန်ကို ကြည့်နေမိသည်။ တစ်နေ့လုံး ကုန်းနှီးပေါ် ထိုင်လာရသဖြင့် ပေါင်အတွင်းသားများ ကျိန်းစပ်နေသော်လည်း ခါတိုင်းလို ခြေဆန့်မထိုင်နိုင်။ အိမ်နောက်ထင်းရှူးပင်က လေတိုးသံနှင့် မြင်းနှာမှုတ်သံတို့ကြားတွင် အခြားခြေသံတစ်ခုကို နားက ရှာနေသည်။

“ချန်ယုံ ဒီညလာမယ်။” သူပြောလိုက်သောအခါ ကျန်းမင်၏ ထမင်းခပ်လက် ရပ်သွားသည်။ အပြင်လမ်းပေါ်က အကြောင်းကို အတိုချုံးပြောပြပြီး ကျန်းဟောက်က ပန်းကန်ကို ယူလိုက်၏။ ကျန်းမင်သည် မီးဖိုဘေး၌ ထိုင်ချကာ ဒူးပေါ် လက်နှစ်ဖက်တင်ထားသည်။ ထင်းခုတ်ရာမှ ပွန်းသွားသည့် လက်မရင်းကို အခြားလက်ဖြင့် ဖုံးထားသည်ကို ကျန်းဟောက် သတိထားမိသည်။ “သူ့လူတွေက သုံးရက်ဆို။ အခု တစ်ရက်ကျန်သေးတာပဲ အစ်ကို။” “အချိန်ပြည့်ဖို့ လာစောင့်တာ မဟုတ်လောက်ဘူး။”

ကျန်းမင်က ထရံဘေးရှိ သစ်သားသေတ္တာကို ဆွဲယူပြီး ချည်ထည်ဟောင်းတစ်စဖြင့် ထုပ်ထားသော မြေစာရင်းကို ထုတ်လာသည်။ စာရွက်ခေါက်ရာများ အရောင်မှိန်နေသော်လည်း တံဆိပ်နေရာကို သူ့လက်ဖျားဖြင့် မထိမိအောင် ကိုင်ထား၏။ “ဒါကိုပြပြီး ပြောကြည့်ရင်ရော။ လက်ဖက်ရောင်းဖို့ စာချုပ်ဆို ကျွန်တော်တို့ ညှိလို့ရတယ်။ မြေကိုတော့ လွှဲမပေးနိုင်ဘူးလို့…” စကားအဆုံးမှာ ကျန်းမင်က အစ်ကို၏မျက်နှာကို မော့ကြည့်သည်။ ကျန်းဟောက်သည် ဆေးထုပ်တစ်ထုပ်ကို ဖြည်၍ သန့်သည့်အဝတ်စတစ်စ ယူကာ ညီငယ်ရှေ့သို့ တိုးပေးလိုက်သည်။ “လက်ကို အရင်ပတ်ထား။ စာရွက်က နောက်မှ။”

ညီငယ်က အဝတ်စကို လက်တွင်ပတ်နေစဉ် ကျန်းဟောက်သည် မြေစာရင်းပေါ်မှ ကောက်ကြောင်းများကို ကြည့်နေသည်။ သူစာအကုန်မဖတ်တတ်သော်လည်း ခြံအောက်ဘက် ရေမြောင်းနှင့် မြောက်ဘက်ကျောက်တန်းကို ညွှန်းထားသော နေရာများအား သိ၏။ မနက်တိုင်း လျှောက်ခဲ့သည့်မြေသည် စာရွက်ပေါ်၌ လက်တစ်ဝါးစာသာ ရှိသည်။ “အဒေါ်မေက ပြောတယ်။ သူလိုချင်တာ ခြံတစ်ခြံတည်း မဟုတ်ဘူးတဲ့။ ထွက်လမ်းတွေကိုပါ လိုချင်တာ။” ကျန်းမင်က စာရွက်ဘေးရှိ လမ်းကြောင်းကို လက်ညှိုးဖြင့် ထောက်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့မြေကို ဖြတ်သွားတဲ့ လမ်းလည်း ပါနေတာပေါ့။ အပေါ်ခြံတွေက လူတွေ ဈေးဆင်းရင် ဒီလမ်းပဲ သုံးကြရတာ။”

ကျန်းဟောက်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပန်းကန်ထဲမှ ထမင်းတစ်လုပ်ကို ဝါးလိုက်သည်။ အေးသွားသော ထမင်းသည် လည်ချောင်းထဲ၌ တစ်ဆို့နေ၏။ “ဒီည ပြောတာတွေကို နားထောင်ထား။ ငါမကြားလိုက်တာရှိရင် နောက်မှပြော။ သူတို့ရှေ့မှာ ငါ့အနားက မခွာနဲ့။” ကျန်းမင်က မြေစာရင်းကို ပြန်ခေါက်သည်။ “အစ်ကိုကလည်း တစ်ခုခုလုပ်မယ်ဆို ကျွန်တော့်ကို အရင်ပြောပါ။ တံခါးပိတ်ပြီး စောင့်နေရတာ… အပြင်မှာ ဘာဖြစ်နေသလဲ မသိရတာက ပိုခက်တယ်။” ကျန်းဟောက်သည် ပန်းကန်ကို ဒူးပေါ်ချလိုက်သည်။ ညီငယ်ကို အိမ်၌ထားခဲ့လျှင် လုံခြုံမည်ဟုသာ မနက်က သူတွေးခဲ့မိသည်။ “အေး။ ပြောမယ်” ဟု ဖြေလိုက်၏။

ထင်းတုံးတစ်တုံး မီးဖိုထဲ ပြိုကျချိန်၌ အဝေးမှ မြင်းခွာသံ စကြားရသည်။ နှစ်ယောက်လုံး မလှုပ်ဘဲ နားထောင်ကြ၏။ ခြံလမ်းဆီတက်လာသည့် အသံက အိမ်ရှေ့တွင် ရပ်သွားပြီး သံကွင်းချင်းထိသံ၊ လူဆင်းသံတို့ ဆက်တိုက်ပေါ်လာသည်။ ကျန်းဟောက်က ပန်းကန်ကိုချပြီး ထရပ်သည်။ တံခါးဘေးက ထင်းခုတ်ဓားကို လှမ်းယူမည့် ညီငယ်၏လက်ကို ဖိထားလိုက်ပြီးမှ ကန့်လန့်တုံးကို ဖြုတ်သည်။ အပြင်မှ သုံးချက်ခေါက်သံက တစ်ချက်ချင်း အချိန်ညီညီ ထွက်ပေါ်လာ၏။ “ဟောက်ကောင်။ ဦးလေးကြီးချန် ရောက်လာတယ်။” မနက်က ခြံထဲ၌ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သော အမာရွတ်နှင့်လူ၏ အသံပင်။

တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အအေးငွေ့က မီးဖိုဆီ တိုးဝင်သွားသည်။ ရေနံမီးအိမ်ကိုင်ထားသော လူတစ်ဦး၏ဘေး၌ ချန်ယုံ ရပ်နေ၏။ ချည်သားအင်္ကျီထူပေါ်မှ အနက်ရောင်အပေါ်ထပ် ဝတ်ထားပြီး အင်္ကျီအနားတွင် ခရီးဖုန်အနည်းငယ်သာ တင်နေသည်။ ကျန်းဟောက်က ဈေးထဲတွင် အဝေးမှ မြင်ဖူးသော်လည်း ယခုလောက် နီးနီးကပ်ကပ် မတွေ့ဖူးပေ။ ချန်ယုံသည် သူ့မျက်နှာထက် သူ့နောက်က မီးဖိုနှင့် ထမင်းပန်းကန်များကို အရင်ကြည့်သည်။ “စားနေကြတုန်းလား။ တောင်ပေါ်အအေးက ဒီနေ့ စောတယ်နော်။ ဦးလေးကို မီးနည်းနည်းလှုံခွင့်ပေးပါဦး။”

ဖိတ်ခေါ်စကား မပြောရသေးမီပင် ချန်ယုံက အိမ်ထဲဝင်လာသည်။ အမာရွတ်နှင့်လူ လိုက်ဝင်လာပြီး တံခါးဘေး၌ ရပ်သည်။ အပြင်၌ ကျန်သည့်လူများ၏အရေအတွက်ကို ကျန်းဟောက် မတွက်နိုင်သော်လည်း မီးအိမ်အလင်းအဆုံးတွင် သေနတ်တစ်လက် ထပ်မြင်ရသည်။ ချန်ယုံက မီးဖိုဘေးက ခုံပုကို ရွှေ့ထိုင်၍ လက်ဖဝါးနှစ်ဖက် ဖြန့်ထား၏။ “မင်းညီက စာဖတ်တယ်ကြားတယ်။ ကောင်းတယ်။ ဒီလိုအရပ်မှာ စာတတ်တဲ့လူ လိုတယ်။” ကျန်းမင်က မတ်တတ်ရပ်နေရာမှ ဦးခေါင်းအနည်းငယ် ငုံ့ပြသည်။ ကျန်းဟောက်က ချန်ယုံနှင့် ညီငယ်ကြားတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

“လက်ဖက်ခြံကိစ္စ လာတာဆို ပြောပါ” ဟု ကျန်းဟောက်က ဆိုလိုက်သည်။ ချန်ယုံသည် မီးဖိုအနားမှ အိုးမည်းကိုကြည့်ရင်း ပြုံး၏။ “မင်းအရွယ်မှာ ဦးလေးလည်း အချိန်ဖြုန်းတာ မကြိုက်ဘူး။ ကောင်းပြီ။ ငါ့လူတွေက စကားကြမ်းသွားတယ် ကြားလို့ ကိုယ်တိုင်လာရှင်းတာ။ မင်းတို့ အလွတ်ထွက်သွားရမယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး။ ပြောင်းရွှေ့စရိတ် ပေးမယ်။ ဒီနှစ်ဆွတ်ပြီးသား လက်ဖက်ကိုလည်း ယူသွားနိုင်တယ်။ စာမှာ လက်မှတ်ထိုးလိုက်ရင် မနက်ဖြန်ကစပြီး ဘာမှပူစရာမရှိတော့ဘူး။” အမာရွတ်နှင့်လူက အင်္ကျီအတွင်းမှ စာရွက်တစ်ထပ် ထုတ်၍ ချန်ယုံ၏လက်ထဲ ထည့်ပေးသည်။

ကျန်းဟောက်က လှမ်းမယူသဖြင့် ချန်ယုံသည် စာရွက်များကို ထမင်းပန်းကန်ဘေး၌ ချလိုက်သည်။ ကျန်းမင်က အစ်ကို့ကိုကြည့်ပြီးမှ ကောက်ဖတ်၏။ မီးရောင်ဘက်သို့ စာရွက်ကို စောင်းလိုက်သောအခါ သူပတ်ထားသည့် လက်မရင်းက အဝတ်ဖြူကို ကျန်းဟောက် မြင်နေရသည်။ “ဒါက ရောင်းတာမဟုတ်ဘူး” ဟု ကျန်းမင်က ဖြည်းဖြည်းပြောသည်။ “အကြွေးမဆပ်နိုင်လို့ မြေနဲ့အိမ်ကို အစားပေးအပ်တယ်လို့ ရေးထားတာ။ ကျွန်တော်တို့ ဦးလေးဆီက ဒီအကြွေး မယူခဲ့ဘူး။” ချန်ယုံ၏လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်မှာ မီးနားတွင် မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ “စာရေးက ရေးနေကျအတိုင်း ရေးလိုက်တာပါ။ အဓိကက မင်းတို့လည်း ငွေရ၊ ဦးလေးလည်း မြေရဖို့ပဲ။”

“မယူထားတဲ့အကြွေးကို ဝန်မခံဘူး။ မြေလည်း မရောင်းဘူး။” ကျန်းဟောက်က စာရွက်ကို ညီငယ်လက်ထဲမှ ယူပြီး ချန်ယုံဘက် ပြန်ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။ ချန်ယုံသည် ခဏမျှ သူ့ကိုကြည့်၏။ မီးဖိုထဲမှ ထင်းစေးတစ်ပေါက် ဖောက်ခနဲပေါက်သွားသည်။ “ဦးလေးက မင်းတို့ ဒီမြေမှာ ပင်ပန်းခဲ့တာ သိပါတယ်။ ဒါကြောင့် အခုလို အေးအေးဆေးဆေး လာပြောတာ။ မင်းတို့ဆက်လုပ်ချင်ရင် လက်ဖက်ရာသီမှာ အလုပ်ပြန်ပေးလို့ရတယ်။ အိမ်ကိုတော့ ဦးလေးလူတွေ နေဖို့လိုမယ်။ လမ်းကို ကြည့်ဖို့ ဒီနေရာက အဆင်ပြေတယ်။” အဒေါ်မေ၏ ဆေးဆိုင်ထဲက စကားကို ကျန်းဟောက် ပြန်ကြားယောင်လိုက်သည်။ သူတို့အိမ်၌ မည်သူအိပ်မည်ကိုပင် ချန်ယုံ တွက်ပြီးသားဖြစ်နေ၏။

ကျန်းမင်က အသက်ရှူသံကို ထိန်းပြီး “လမ်းကို လူတိုင်း သွားနေကြတာပါ။ ခြံက ကျွန်တော်တို့နာမည်နဲ့—” ဟု ပြောစဉ် အမာရွတ်နှင့်လူက ခြေတစ်လှမ်း တိုးလာသည်။ “လူကြီးပြောနေတုန်း မင်းက…” သူ့လက်က ကျန်းမင်၏ ပခုံးဆီ ရောက်မလာမီ ကျန်းဟောက် ထရပ်လိုက်သည်။ ခုံပု နောက်သို့ လဲကျသွားသည်။ တံခါးဝက သေနတ်သိုင်းကြိုး မြည်လာ၏။ ကျန်းဟောက်သည် ညီငယ်ကို နောက်သို့ ပို့ထားပြီး အမာရွတ်နှင့်လူ၏ လက်ကို ကြည့်နေသည်။ ခါးကြားရှိ ပစ္စတိုပေါ်သို့ ထိုလက် တင်သွားသည်။

“တော်ပြီ။” ချန်ယုံ၏အသံ မကျယ်သော်လည်း အမာရွတ်နှင့်လူ ရပ်သွားသည်။ ချန်ယုံက မီးဖိုဘေး၌ ထိုင်လျက်ပင် ကျန်းဟောက်ကို မော့ကြည့်ကာ ပြုံးပြန်သည်။ “ညီကို ကာကွယ်တာ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို မင်းတစ်နေ့လုံး ကြည့်နေနိုင်မလား။ ဈေးဆင်းရမယ်။ ရေခပ်ရမယ်။ မင်းကိုယ်တိုင်လည်း ဒီနေ့ ဆေးသွားဝယ်ရသေးတယ်မဟုတ်လား။” ကျန်းဟောက်၏ကျောဘက်မှ ညီငယ်၏ အင်္ကျီစ လှုပ်သံကြားရသည်။ သူက လက်ကို နောက်ပစ်ပြီး ကျန်းမင်၏လက်မောင်းကို အသာဖိထားလိုက်သည်။ “ကျုပ်တို့အိမ်လာပြီး ကျုပ်ညီကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ မလိုဘူး။ ပြောစရာရှိ ကျုပ်ကိုပြော။”

ချန်ယုံသည် အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲညှိပြီး ခုံမှ ဖြည်းဖြည်းထသည်။ “ဒါဆို မင်းကိုပဲ ပြောမယ်။ လောက်ကိုင်မှာ မင်းတို့လက်ဖက်ကို ဝယ်နေကျ ပွဲစားတွေရှိတယ်နော်။ သူတို့လည်း ကုန်တွေ လမ်းဖြတ်ပို့ရသေးတယ်။ မနက်ဖြန် မင်းတို့လက်ဖက်ကို သူတို့ မဝယ်တော့ရင် ဦးလေးကို အပြစ်မတင်နဲ့။ ဆန်နဲ့ဆား တင်ပေးမယ့် မြင်းသမား မရှိတော့ရင်လည်း အဲဒါ သူတို့သဘောပဲ။” ကျန်းဟောက်က ကြမ်းပြင်ပေါ်ချထားသည့် ရိက္ခာအိတ်ကို မကြည့်မိအောင် မျက်စိတင်းထားရသည်။ သူဝယ်လာသော ဆန်သည် နှစ်ယောက်အတွက် ရက်အနည်းငယ်သာ ခံမည်။

“သုံးရက်လို့ မင်းလူတွေ ပြောခဲ့တယ်။” “မြေဖယ်ဖို့ သုံးရက်။ ကုန်ရောင်းကုန်ဝယ်ကိစ္စကိုတော့ မင်းတို့နဲ့ ကတိမထားခဲ့ပါဘူး။” ချန်ယုံသည် စာရွက်များကို ကောက်၍ အမာရွတ်နှင့်လူထံ ပြန်ပေးလိုက်သည်။ “မနက်မလင်းခင် စိတ်ပြောင်းရင် အောက်လမ်းက ဦးလေးလူတွေဆီ လာခဲ့။ မင်းညီကို စာသင်ချင်သေးရင်တောင် ဦးလေး ကူညီလို့ရတယ်။ အခုလို ထင်းခုတ်ပြီး လက်ကွဲနေဖို့မှ မလိုတာ။” ကျန်းမင်၏လက်က အစ်ကို့နောက်တွင် ဆုတ်သွားသည်။ ကျန်းဟောက်သည် ချန်ယုံကို တံခါးဆီ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ပြီး “မြေကို လွှဲမပေးဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။ ဒီတစ်ကြိမ် သူ့အသံက ပိုတိုးသွားသော်လည်း စကားလုံးတစ်လုံးမျှ မပြတ်ခဲ့ပေ။

ချန်ယုံက တံခါးဝ၌ ရပ်၍ အိမ်တိုင်နှင့် အသစ်လဲထားသော ကန့်လန့်တုံးကို ကြည့်သည်။ “ဒီညတော့ နွေးနွေးထွေးထွေး အိပ်ကြဦး” ဟု ဆိုကာ အပြင်ဆင်းသွား၏။ ကျန်းဟောက်သည် သူတို့မြင်းပေါ်တက်ပြီး မီးအိမ်အလင်း လမ်းကွေ့နောက် ပျောက်သွားသည့်အထိ တံခါး၌ ရပ်နေသည်။ အိမ်ထဲ ပြန်လှည့်ကြည့်သောအခါ ကျန်းမင်သည် လဲနေသောခုံကို ထောင်ပေးနေ၏။ ခုံခြေတစ်ချောင်းက ကြမ်းပြင်အက်ကြောင်းထဲ ငြိနေသဖြင့် နှစ်ကြိမ်ဆွဲမှ လွတ်သွားသည်။ ညီငယ်က ထိုခုံပေါ် မထိုင်ဘဲ မီးဖိုရှေ့၌ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ကြောင့် အဒေါ်မေကိုပါ ဒုက္ခပေးမလား အစ်ကို။” ကျန်းဟောက်က တံခါးပိတ်ပြီး ကန့်လန့်တုံး ထည့်လိုက်သည်။ “ဖြစ်နိုင်တယ်။ မနက်ကျရင် သူသိအောင် လူနဲ့ မှာရမယ်။” ကျန်းမင်သည် မီးစွယ်ကို သံညှပ်ဖြင့် အတွင်းသို့ ထိုးသွင်းရင်း “သူပြောသလို ပွဲစားတွေ မဝယ်ရင် ကျွန်တော်တို့တင် မဟုတ်ဘူး။ အပေါ်ခြံကလူတွေပါ လက်ဖက်တွေ ပုံထားရတော့မယ်” ဟု ဆိုသည်။ ကျန်းဟောက်က လမ်းဘေး၌ သူ့ကိုပြန်လွှတ်ခဲ့သော လူနှစ်ယောက်ကို စဉ်းစားမိသည်။ သူတို့က သေနတ်မပစ်ဘဲ အိမ်ပြန်ရောက်စေခဲ့ကြ၏။ ယခုတော့ သူ့ကို အိမ်ထဲ၌ပင် ပိတ်ထားနိုင်ရန် ချန်ယုံ လုပ်နေပြီ။

ကျန်းဟောက်သည် ထင်းခုတ်ဓားကို ကောက်ပြီး မီးဖိုဘေး၌ ချထားလိုက်သည်။ “တံခါးပိတ်နေရုံနဲ့ မရတော့ဘူး။ မနက်ကျရင် အနီးခြံတွေကို သွားပြောမယ်။ သူတို့ ဘာကြုံထားလဲ အရင်နားထောင်မယ်။” ကျန်းမင်က မော့ကြည့်၏။ “ကျွန်တော်လည်း လိုက်မယ်။ ပြောသမျှကို မှတ်ထားပေးနိုင်တယ်။ ဘယ်သူ့ကို ဘယ်လောက်တောင်းထားသလဲ၊ ဘယ်လမ်းမှာ ဘယ်သူရှိသလဲ… လူတစ်ယောက်ချင်း သိတာချင်း မတူနိုင်ဘူး။” ကျန်းဟောက်က မီးရောင်ထဲရှိ ညီငယ်၏မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “စာအုပ်ယူထား။ မြေစာရင်းကိုတော့ ဆီစိမ်စက္ကူနဲ့ ထပ်ထုပ်။ ဒီည ငါအရင်စောင့်မယ်။ နောက်တစ်လှည့် မင်းကိုနှိုးမယ်။”

ကျန်းမင် သေတ္တာဆီသွားစဉ် ကျန်းဟောက်က တံခါးကြားမှ အောက်လမ်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ လေသင့်ရာပါလာသော မီးခိုးနံ့ထဲတွင် အိမ်ကမီးဖိုနံ့နှင့်မတူသည့် ထင်းရှူးစေးနံ့ စူးစူးပါလာ၏။ ချန်ယုံ၏ မီးအိမ်ပျောက်သွားခဲ့သော လမ်းကွေ့၌ ယခု မီးရောင်တစ်စ ပြန်ပေါ်နေသည်။ နောက်တစ်စ။ ထို့နောက် အိမ်နောက်ဘက် ခြံလမ်းမှလည်း မြင်းနှာမှုတ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ ကျန်းဟောက်က ကန့်လန့်တုံးကို လက်ဖြင့် ဖိကြည့်ပြီး ညီငယ်ဘက် လှည့်လိုက်သည်။ “မီးကို နှိမ့်ထား၊ ကျန်းမင်။ သူတို့လူတွေ မပြန်ကြဘူး။”